Van Cobol tot en met Python

Beste bijna ex-collega’s.
4 Mei 2022 stop ik met werken voor en bij het CBS.
Een dag later is het Bevrijdingsdag…. ;).
Na een paar jaar Gemeentelijke Dienst voor de Volkshuisvesting Den Haag,
na 42 jaar CBS,
na een stuk of 12 functiewisselingen,
na een stuk of 15 HR managers in de loop van de laatste 20 jaar,
een gemiddelde van ongeveer 16 maanden per manager, houd ik het voor gezien!! 

Met Ex-collega Rob Hoffmann, foto Harold Eding

Dit stukje had overigens ook
van ponskaart in de mainframe tot VMware in de cloud’ kunnen heten.

Of

'Van Piet Wouda tot Erik Fokke’
(Piet heeft mij aangenomen,
Erik heeft mij uitgeleide gedaan).


Voor 1980

Na afloop van mijn HAVO-carrière ben ik via een vakantiebaan bij de Gemeentelijke Dienst voor de Volkshuisvesting te Den Haag, niet wetende wat daarna te doen, bij hen in dienst getreden.

Mijn eerste motorfiets, een Honda CB 350

Destijds toen ik mijn motorrijbewijs wilde halen, de jaren 80 ongeveer, ging dat ongelofelijk veel eenvoudiger dan nu. Je kocht een motor, ging naar de verkeerspolitie om je aan te melden, je schroefde een L-plaatje aan je nummerplaat en kon in je uppie oefenen in een door de politie aangewezen gebied in je woonomgeving. Zonder iemand erbij, zonder instructeurs of wat dan ook. Als je je rijp voelde voor je examen en dat had aangevraagd ging je weer naar de verkeerspolitie om de datum door te gegeven. Je kreeg voor de examendag een ontheffing om met je L-plaatje de hele stad door te kruisen. Zo kon je naar het CBR rijden. Daar vertelde een examinator hoe je moest rijden, hij er achteraan in z’n auto. Als je het even niet meer wist kon je even stoppen en vertelde de examinator hoe je verder moest. De examinator stapte in z’n auto en reed er weer achteraan. Hij had nauwelijks een idee hoe je, technisch, aan het rijden was. Mobiele communicatie was er toen nog niet. Als je maar goed keek en niet onderuit ging was het al snel goed. Niet op de snelweg, geen enkele bijzondere verrichting. Een stuk makkelijker dan nu.

Na een paar jaar zag ik in de Haagsche Courant een advertentie van het Centraal Bureau voor de Statistiek waarin ze vroegen om iemand met affiniteit voor statistiek, die zou een opleiding krijgen als Direct Inzetbaar
Applicatieprogrammeur. 

Affiniteit met statistiek had ik niet maar was wel geïnteresseerd in een opleiding tot leerling computerprogrammeur. Dat sprak mij wel heel erg aan. Computers waren exotisch. Mail, internet en dat soort zaken bestonden nog niet. Computers waren kamers vol met elektronica en werden gevoed met ponskaarten. Ik solliciteren.

Olivetti Valentine - draagbare schrijfmachine waar ik mijn sollicitatiebrief op getypt heb

17-9-1979

September 1979 stuurde ik een, op de typemachine, getypte brief naar het CBS, wat verwondering wekte, meestal waren de brieven handgeschreven.
Een half A4-tje was voldoende. 

Ontvangstbevestiging van sollicitatiebrief

Oproep per telegram om te bellen

De oproep ook die voor een psychologische en medische keuring vonden plaats per brief of zelfs telegram.

7 maart 1980

Maart 1980 kreeg ik het bericht, per telegram, dat ik in tijdelijke dienst van het CBS mocht treden, het resultaat van de geneeskundige keuring luidde ‘geschikt’ en ik mocht in Den Haag blijven wonen. 

3 april 1980

Drie april 1980 trad ik in dienst. Eigenlijk had dat 1 april moeten zijn, maar dat waren vrije dagen, Pasen. Eerst werden die 2 dagen van ons verlof afgeschreven, foutje, waar wij tegen in opstand kwamen en waarna wij die dagen terugkregen.

Ik kwam op de afdeling Centrale Bewerking en begon aan de opleiding tot Cobolprogrammeur. Een taal die sporadisch nog steeds wordt gebruikt bij banken en verzekeraars.

Wij hadden een ‘lichting’ die genoeg cursisten had om de opleiding in-house te kunnen geven. Dat scheelde een hoop reistijd.

Voor het contact leggen met de computer in Amsterdam werd gebruik gemaakt van een analoge (landlijn) telefoon die met rubberen doppen aan de hoorn verbonden werd met de computer in Amsterdam. De opleiding duurde drie maanden en toen was ik Cobolprogrammeur.

Akoestisch modem, foto: Wikimedia

Foto: Stackoverflow

Ik kwam terecht bij afdeling CB (Centrale Bewerking) waar wij programma’s moesten aanpassen op de verandering die een statistiek doormaakte van het oude naar het nieuwe jaar (van T-1 naar T). Voor het programmeren had je geen computer ter beschikking maar een zo genoemd Cobol-blok. 

Een soort ruitjes schrijfblok. Je diende dan elke regel programmacode op 1 regel op dit blok te schrijven, in potlood. Als je hiermee klaar was en dat heel goed gecontroleerd had, je was dan vele vellen verder, bracht je dit naar de ponstypistes. Die maakte 1 ponskaart per regel, als je klaar waren kon je de stapel kaarten ophalen. Die leverde je in bij iemand die ze in de mainframe computer stopte

Foto Wikipedia

Enige tijd later kon je de foutenlijst ophalen waarop stond afgedrukt welke fouten je in de code had gemaakt. Het corrigeren ging op vergelijkbare wijze, je kon de correctie weer op ponskaarten inleveren.

Dit herhaalde zich totdat je eindelijk een uitvoerbaar programma had opgeleverd. Dat inleveren van ponskaarten kon je maar 2 keer per dag doen.
Vergelijk dat met het tegenwoordige F5, wat je nu dus om de haverklap kunt doen. Een directe verbinding met de computer was er in de begindagen dus nog niet. Alles ging met ponskaarten.

BeeHive terminal, foto: PicClickUK

Later kwamen er domme terminals, BeeHive’s, die wel aangesloten waren op het mainframe, met monochrome beeldschermen (groene letters).
 
Er waren er zegge en schrijve 4 voor de IT-afdeling sterker, voor het gehele CBS. Ze stonden in een open ruimte die bekend stond als de ‘vissenkom'. 

In dezelfde ruimte stond het mainframe van CDC, Control Data Cooperation. (De HAL-9000 uit de legendarisch film ‘2001 a Space Odyssey’ was een CDC computer.)

Deze ruimte was gescheiden door een soort van schutting bestaande uit houten vakken waarin de ponskaarten en foutlistings heen en weer konden tussen de computeroperator, Herman Maas en programmeurs (softwareontwikkelaars). 

Als ze bezet waren, dat waren ze altijd, dan kon je je naam opschrijven en werd je gebeld als er een was vrijgekomen en kon je aan de slag. Deze terminal had wel verbinding met het mainframe. Hier kon je, met een basale, note pad achtige, tekstverwerker je code aanpassen, controleren en je programma laten runnen. Dat werkte een stuk vlotter. Maar je werd niet geacht hele dagen achter deze terminal te zitten. Hoe langer je er zat hoe slechter je beoordeling. Je werd geacht aan ‘desktop debugging’ te doen, fouten moesten er door jou worden uitgehaald, achter je bureau, niet door de computer!!

Het was ook niet ‘gratis’, elke run kosten “SRU’s” en “PRU’s”, een rekeneenheid voor computertijd. Per opdracht kreeg je een handjevol toebedeeld door je chef. Waren ze op dan moest je terug naar je chef om wat meer te vragen.

We zaten op de 1ste verdieping van de laagbouw, in een kamer met geen terminal en 1 telefoon. Ik zat daar met een aantal cursusgenoten. Op de foto: Ruud Bouts, nu al een tijd met pensioen, weggegaan met de Remkes regeling, een destijds gouden pensioenregeling voor 55+sers, 1 keer per jaar mailen wij elkaar om een goed-jaar wens uit te wisselen. Sinan Ylmaz, ook weg met de Remkes regeling, kortgeleden overleden (februari 2022), Gonny Wapperon, Marjan van der Ven, waarvan ik alleen weet dat ze ooit een Porsche wilde bezitten en is vrij snel de commerciële softwarewereld in gegaan. Gerard van Broekhoven, uit Amsterdam, toen hij een kind kreeg is hij naar het rustiger zuiden vertrokken. Lea Smits, ook snel vertrokken, Nutsspaarbank? en Fred de Weger. Niet op de foto wel van mijn lichting: Fedde Steginga, is lang bij het CBS gebleven en is (2020?) met pensioen, denk ik, voor Vera Wijnholst geldt hetzelfde, Ellen Bastiaanse en Pim Zwaard. Die laatste twee waren al snel vertrokken

Mijn 2de motorfiets, een Honda CX 500. Een fantastische motor met eigenwijs smoelwerk een V-twin tegen de rijrichting in.

Het was een erg leuke tijd, we lachten veel en ook werd daar de basis gelegd voor de Loempia traditie. Het bij tijd en wijle naar het Voorburgs winkelcentrum lopen. Daar is een Chinees restaurant die overheerlijke loempia’s maakt, Rose Garden. Daar gingen wij dan weleens heen om er 1, 2 soms 3 te nuttigen, eerst nam ik zelf nog saté, omdat ik niet zo van loempia’s hield.

Later ben ik ze ook gaan waarderen. We kwamen dan vaak te laat van pauze terug, wat toen erg spannend was, kwamen illegaal binnen via de nooduitgang, door steentjes tegen de ramen van collega’s te gooien die dan de deur voor ons konden openen. Bij elke afdeling of groep ik waar terecht kwam heb ik deze traditie geïntroduceerd. Nog steeds overigens. En zo af en toe ga ik er heen met een oud-collega

Er volgde bevorderingen, baanwisselingen en reorganisaties.


April 1982

1982 werd ik bevorderd tot ‘administratief ambtenaar B der 2de klasse’

April 1983

April 1983 werd er weer een reorganisatie doorgevoerd. Ik kwam in een taakgroep terecht die bestond uit een Chef, Jan Wieringa, project adviseur; v.d. Coevering, senior systeemontwerper; Zanting en Swaans, systeemontwerper/programmeur; Sjaan Worelee objectbeheerder en ikzelf als objectbeheerder/programmeur. Objectbeheerder zou nu 'functioneel beheerder' heten. 

Ook dit was een, "eventueel tijdelijk, experiment" om “te gaan werken in een nieuw experimenteel samenwerkingsverband om zicht te krijgen op organisatorische, procedurele en functionele aspecten, afzonderlijk en in hun onderlinge samenhang.” Noem het een 'Agile Team’

En werd ik bevorderd tot ‘administratief ambtenaar B der 1ste klasse’ 

31 december 1987

December 87 is er sprake van een afslankingsoperatie 1987-1990
Los daarvan, kreeg ik een ‘arbeidsmarktknelpunten’ toelage, twee stappen in mijn schaal extra omdat ik een onmisbare functie had.

1 April 1988

April 1988 ging ik van M3, afdeling automatisering, naar de afdeling Landbouwstatistieken onder leiding van Sectormanager Albert Niphuis en taakgroepchef Kutsch Loyenga. Als medewerker automatisering. Na wat onderhandelen kon ik mij toelage behouden en werd ze permanent omgezet in mijn salaris

15 April 1989

Agile team avant la lettre.

Ik ging als programmeur naar de automatiseringskern, die na een reorganisatie was ontstaan, bij de sector Landbouw bij de divisie E1. Elke sector kreeg haar eigen automatiseringskern.

Met Gerard van der Heijden als CIA (Chef Informatica Automatisering) met o.a. Jan Smit, Sinan Ylmaz, Joke van de Wetering, Frans van Gerwen en Gerrit Roozenboom. Nu zou je zo’n team een Agile team noemen. Op en alleen voor de afdeling, dicht bij de klant, veel kennis van de materie.

Juni 1988

Een pc-privé project

Juni 1988 kocht ik mij eerste pc, middels een pc-privé project. Een Tulip Compact 2, Nederlandsche makelij, zonder harde schijf, die was mij te duur, met twee verschillende floppydrives. Monochroom scherm. Met printer. 

De computer koste 1160 gulden, de printer, een Star LC 10 printer, met lint, meer een soort van elektrische typemachine, voor 550 gulden. Samen 2200 gulden, in te houden van mijn salaris 100 gulden per maand. Mooie deal was dat.

15 september 1994

Binnenin een Haiku van mijzelf

Geboortekaartje door Hans Hartzheim SR

Onze dochter Iris Mathilde wordt geboren.
Omdat mijn partner Marjon, overigens ex-CBS, ontmoet tijdens de periode in de projectgroep van Jan Wieinga, een erg drukke baan heeft bij Oracle, besloten wij dat ik korter zou gaan werken, omdat het bij het CBS makkelijker is om dat te regelen, omdat ik dichter bij school zit en makkelijker alles uit handen kan laten vallen, mocht dat nodig zijn. Ik haal haar elke dag van school of de naschoolse opvang en soms breng ik haar ook.

Mijn rooster om te werken stem ik af op haar schooltijden.
Dat was niet altijd even makkelijk te regelen op de afdeling waar ik toen zat, BIT, afhankelijk van de manager die dan dienst had, soms heel moeilijk.
Maar wat moest dat moest, familie heeft altijd prioriteit. Later werd het iets eenvoudiger om je privé en werktijd op elkaar te laten aansluiten.
Maar toch, die vrijheid moest soms zwaar bevochten worden.

Juni 1995

Juni 1995 verliet Gerard van der Heijden de Automatiseringskern.
Daarop ben ik naar de Sectormanager gegaan, tegenwoordig zou hij directeur heten, om aan te geven dat ik Gerard zijn baantje wel zou willen en kunnen hebben. Hij ging daarmee akkoord, maar: ‘voorlopig op proef en nog niet tegen zijn salaris’. Prima. Ik werd daarmee de leidinggevende van de automatiseringskern van de afdeling Landbouw. Ik werd later out-of-the-blue plotseling benoemd en ingeschaald in schaal 11, wat ik tot op heden nog steeds ben.

Dat was een leuke innovatieve periode, we werkten toen op pc’s als verbinding naar de mainframe. Nog steeds in Cobol dat geschikt was gemaakt om op pc’s te kunnen draaien. In mijn geval hoefde ik maar twee regels code aan te passen en ze was up-and running. Uit die tijd twee wapenfeiten. 

Mijn derde motor,  BMW 100 RT, een heerlijke tourmotor met cassettedeck in het handschoenenkastje, speakertjes, goede kuip die je uit de wind houdt. Zomers en winters mee gereden en mee op vakantie gegaan

Ten eerste was het mij gelukt om de volledige Landbouwtelling op 3 floppy’s weg te kunnen schrijven. Best een prestatie toen. De Landbouwtelling was een databestand met alle data van alle landbouwbedrijven in Nederland, met uitzondering van de NAW-gegevens. Welke bedrijven hoeveel beesten hadden wat hun areaal aan land- en tuinbouwgewassen waren etc etc, kortom alles. Voorheen konden wij aan enkele afnemers die in deze data geïnteresseerd waren alleen een computertape leveren, nu kon dat ook op 3 floppy’s. Daar waren ze maar wat blij mee. Z'n tape met onze gegevens, of floppy, koste toen 1.207 gulden. Daaruit is ooit de allereerste voorloper van Statline ontstaan door  doorontwikkeling door Leendert Pleijsier van de studiedienst van de afdeling Landbouw.

Disk uit een disk-pack

Computertape

Een tweede wapenfeit was dat dat bestand nu vanaf de pc te benaderen was. Dit was in de tijd voorafgaand aan databases, voorafgaand aan de tijd dat iedereen direct toegang had tot bestanden. Deze bestanden, die nog steeds op het mainframe stonden hadden ook een moeilijk bestandsformaat. Ik had toen een Cobol-applicatie gemaakt voor de PC die wel door statistici gebruikt konden worden. Die statistici, meestal Cor Pierik van de studiedienst, kon door het opgeven van eenvoudige parameters de gehele set aan landbouwgegevens eenvoudig bevragen. Vele publicaties zijn door Cor gemaakt met behulp van dit programma. Vaak had hij aanvullende wensen die ik dan snel kon implementeren, ook koppeling aan postcodes was mogelijk waardoor hij ook op postcodeniveau cijfers kon leveren. AOS had ik dit programma genoemd Algemeen Ondersteunende Software. Dat was een hele prettige samenwerking tussen Cor en mij. Een erg prettige tijd.

Motor 4, ook een BMW R-type, 800 CC in plaats van 1000 CC, maar wel een nieuwe-nieuwe, ook een puike bike

Na een zoveelste reorganisatie ging ik met Hans Kubauch, later ook met de Remkes regeling vertrokken, het projectenbureau bemannen. Hans deed het resource management, Ik hield mij bezig met projectmanagement, onder andere het opzetten van een systeem om van alle applicaties alle kenmerken in een database onder te brengen. Het werken met Hans was enorm leuk, we hebben nog steeds contact en prikken af en toe nog een loempiaatje. De relatie met onze leidinggevende was minder geslaagd. 

Inmiddels had ik mijn motor verkocht, stom natuurlijk. Later een Yamaha chopper gehuurd voor een weekendje Brugge

In 2004 werd het testen en testmanagement een officiële rol binnen het CBS, en met deze reorganisatie zag ik mijn kans schoon om onder het juk van die vervelende manager weg te komen en als testmanager aan de slag te gaan, onder Monica de Wit die nieuw was aangetrokken.

Of een Moto Guzzi, ook lekker.

12 juni 2004

Juni 2004 begonnen als testmanager onder Monica de Wit die tot 3 februari 2005 zou blijven daarna overgenomen door Ilanah Schriki. Op diverse plekken in diverse projecten als testmanager en systeemtester aan de slag geweest

Ook gehuurd, een BMW maar dan een K-type, minder mooi geluid, maar ze reed er niet minder om

Mei 2012

2012 gestart als Competence Lead testen. Samen met Olaf Basten uit Heerlen namen wij het initiatief om driemaal per jaar als testers samen te komen, afwisselend in Heerlen en Voorburg/Den Haag om elkaar te zien en kennis te delen over het testvak.

Jaren later gingen de ontwikkelaars ook zoiets doen. Toen dat op een dag toevallig samenviel werd het gecombineerd.

Daaruit is ‘de dag van de IT’ voortgekomen. 


De jaren daarna kabbelde het wat door, soms prettig soms minder prettig. 


Met ook diverse gezondheidsdips

April 2015

Rond deze tijd begonnen als systeemtester in het project iAGT met Xander Sindram als projectleider alias scrummaster. Dit was ook een leuk en succesvol project. Leuk team. Scrummaster die veel vertrouwen en vrijheid gaf

Augustus 2016

Ik moest geopereerd worden aan een zeer kwaadaardig melanoom tumor in mijn rechter bovenarm. Door het oog van de naald gekropen. Tot op heden (2022) ben ik onder controle van een dermatoloog om te controleren dat het niet terugkomt. Dat was ook het moment dat ik ging nadenken om niet te laat met pensioen te gaan.

26 juni 2017

iAGT was afgerond. Ik ging terug naar de centrale BIT club van it’ers, wat toen de KANBAN-groep heette. Hier allerlei klussen en klusjes gedaan. Niet op mijn plaats, niet bevredigend. Onprettige tijd. 

Juni 2017

Zomer 2017 ging ik deels werken bij het team van BLONT met Ran van der Boom als projectleider. Eerst voor twee dagen per week, naast het KANBAN werk, later, op mijn nadrukkelijke aandringen, fulltime. Deze inzet eindigde rond juni 2018. Ik was hier beter op mijn plek. 

16 april 2018

05:00 ’s nachts hevige pijnen, bleek een galsteen aanval te zijn, direct naar het ziekenhuis, uitgebreid onderzoek in het ziekenhuis, hieruit bleek dat mij galblaas ontstoken was. 

29 mei 2018

Kick-off van het agile team EBD waarin ook ikzelf was opgenomen.
Ondanks dat het team leuk was, prettige en aardige mensen, was ik hier niet op mijn plek. Ik, of althans de functie systeemtester, voelde vaak als overbodig en genegeerd. Qua mensen prettig. Qua werk vaak erg onprettig.

4 Juni 2018

Werd mijn galblaas verwijderd via een kijkoperatie

18 juni 2018

Ging ik weer aan de slag

7 tot 11 juli 2018

1ste Terugval weer het ziekenhuis in, ontsteking aan de alvleesklier.
Zou al met al tot 1 oktober duren voordat ik weer kon gaan werken.

16 tot 20 juli 2018

2de terugval weer het ziekenhuis in

Helaas diezelfde maandag kreeg ik weer heftige aanvallen en 's-avonds lag ik weer bij de spoedopname.

Deze keer waren de pijnen heftiger dan ooit.
Een week in het ziekenhuis verbleven.
Diverse onderzoeken gehad.
Ze konden weer niets vinden.
Alleen concluderen dat mijn alvleesklier weer sterk ontstoken was.
Uiteindelijk zou ik donderdag de 19de  geopereerd worden.
Dat werd uitgesteld naar vrijdag de 20ste.
Ook deze ging niet door.

De reden was dat mijn alvleesklier TE ontstoken is om te opereren.
Daarop kon ik naar huis.
Niet omdat ik genezen was maar te ziek voor een operatie.
Ik zat nu dus thuis met paracetamol en morfine.
Hopende dat de ontsteking vanzelf weggaat en de pijn minder wordt.

De volgende week, die van 30 juli moest ik bloed laten prikken.
Als die waarden aangaven dat een operatie mogelijk was, zou ik vrijdag 3 augustus een ingreep krijgen die de galwegen moet schoonmaken en verbreden opdat eventueel achtergebleven dan wel nieuwe stenen niet meer voor deze ellende kunnen zorgen.

3 en 4 augustus

Weer melden in het ziekenhuis. Opnieuw een mislukte ingreep

17 en 18 september

Definitieve ingreep weghalen van de Papli van Vater, dit is een kringspier naar de 12 Vingerige Darm, de aansluiting van de gal op de darmen. Dit moest via een ERCP, via de slokdarm. Best een nare procedure.

1 oktober 2018

Weer begonnen met werken. Sinds 7 juli. Eerste halve dagen, daarna fulltime. Zo het diepe in gemieterd. Geen enkele vorm van re-integreren, nul.
Behalve een manager van de statistische afdeling die even kwam vragen of het ging en of er begeleiding was. Niets dus. Ook van mijn teamgenoten (bijna) niets of niemand die echt geïnteresseerd was. Ik ging gewoon weer meedraaien als dus in genegeerd worden.
Zo heb ik dat althans ervaren, misschien niet van iedereen, maar het voelde niet prettig.

December 2018

Rond deze tijd ben ik begonnen met het coachen en helpen van een bevriende collega met zijn testwerkzaamheden bij Overheidsfinanciën. Rob Hoffmann, die ik nog kende uit mijn E1- en interne brandweertijd. We waren toen beiden lid van de interne bedrijfsbrandweer, deden samen brandweeroefeningen en liepen soms met perslucht het gebouw en de kelders rond. Hij was bij het instellen van de agile teams out of the blue gebombardeerd als tester.

Juni 2019

Werd er een stukje huidkanker onder mijn oog weggehaald

22 januari 2020

Begin 2020 ben ik begonnen bij het agile team overheidsfinanciën. Voornamelijk omdat ze daar wel expliciet aandacht besteedden aan het systeemtesten. Na overgang van het oude ‘analoge’ scrumbord naar het elektronische werd dat minder en minder. Niet iedereen had systeemtesten op het netvlies staan. Niet iedereen natuurlijk maar ik had er problemen mee dat sommige items direct over de schutting naar acceptatietest werden gegooid. Daar elke keer op terug komen, daar had ik gegeven moment de energie niet meer voor. En besloot ik om te stoppen met werken.

De laatste tijd, zo rond begin 2022, is daar een kentering in gekomen, na, toch weer, veel sleuren en aandacht vragen, komt het systeemtesten meer en meer serieus aan bod en wordt zelfs door meerdere ontwikkelaars, een door mij opgezet geautomatiseerd testscript onderhouden en uitgebreid. Een tweede staat op de rol om ontwikkeld te worden. Ik ben daar erg blij mee. Jammer dat het nu pas komt en zoveel moeite heeft gekost. Ik zit nu, terwijl mijn loopbaan op haar einde loopt, beter in mijn vel en het systeemtesten wordt nu meer en meer serieus genomen.

4 mei 2022 tijd om te stoppen.

Foto: Simon Jol

DUS, waarom stop ik er mee

Omdat het kan….

Omdat het genoeg is zo na 45 jaar werken. 
Ik wil niet zeggen dat ik met pensioen ga, al heet dat wel zo, ik voel mij nu nog te jong om met pensioen te gaan, ik ben nu nog fit genoeg om leuke dingen te doen, ik weet niet of ik dat over drie jaar ook nog ben, ik noem het liever rentenieren uit de riante pot die ik samen met het CBS en ABP heb opgebouwd.

Omdat het aantal dagen dat ik niet lekker werk, veel meer is dan de wel leuke werkdagen, het wisselt heel vaak, te vaak; Bizar genoeg lijkt dat nu weer wat te kantelen, zie vorige hoofdstuk.

Omdat, als ik nu stop met werken, dat wat ik vang aan werken en niet werken ongeveer gelijk is. Al scheelt het a-shit-load-of-money tussen nu en mijn AOW-leeftijd, een jaar of drie verder, maar dat is het mij niet waard. Niet waard om te rekken en erbij te blijven.

Omdat het agile werken van nu niet mijn manier van werken is; bijna goed is goed genoeg, beter hoeft niet, we halen de bevindingen wel op bij de gebruiker, weinig specificeren, de term ‘ informatieanalyse’  lijkt een kreet uit de oertijd, waardoor zaken al snel goed zijn, is niet mijn kopje thee. Geef mij maar werken in af te ronden wisselende projecten wisselende samenstellingen, beperkt in tijd. Afwisselender qua inhoud en mensen. 
 
En of systeemtesten altijd even belangrijk wordt gevonden; daar zet ik ook mijn vraagtekens bij.

Ook de veelheid en verscheidenheid van gebruikte softwareonderdelen die in één applicatie gebruikt worden, wordt mij wat te veel en groeit mij wat boven het hoofd. Ja I’m getting to old for that shit.

Is dat jammer. Ja, dat is jammer! 

Aan de collega’s heeft het niet gelegen die waren over het algemeen heel prettig, vriendelijk en behulpzaam;

Aan “Het CBS” heeft het ook niet gelegen, dat is best een prettige werkgever, met veel mogelijkheden om werk en privé te kunnen combineren tegenwoordig, vroeger moest soms wel bevochten, soms zwaar bevochten worden maar is in de loop der tijd steeds dus beter geworden;

Aan de andere kant is HR nooit een sterk punt geweest bij de automatiseringsafdeling of we nu BIT, M3, Centrale Bewerking of wat-dan-ook heetten. De taakgroepchef, direct leidinggevende, directeur, of hoe ze ook allemaal geheten hebben al die tijd, zelden was het een HR-professional. Meestal een stap in de carrière van een programmeur, tester of projectleider. Werkafspraken werden incidenteel gemaakt, Nog incidenteler achteraf gereviewd. Niet elke HR-manager was een enthousiaste inspirerende motiverende leider. Enkele echt goede (Rob) niet te na gesproken.

Ook op het ouderenbeleid is voor het CBS een wereld te winnen, voor mij niet meer. Zeker in de IT waar ontwikkelingen snel, erg snel, soms te snel gaan. Het zou mooi zijn als voor oudere IT-ers er een charmant loopbaaneinde gevonden zou kunnen worden.

Vaak moest het leuker worden, met Agile, met de nieuwe IT-strategie. Ik hoop dat het lukt, lijkt mij moeilijk af te dwingen of in een set regels te vatten.

Om kort te gaan, na 42 is het welletjes geweest. Ik wens iedereen bij het CBS nog een prettige, leuke tijd. Laat je niet gek maken. Werk is belangrijk, gezondheid en familie nog belangrijker.

Het ga jullie goed.
HaZo.

Nog even dit:

Bij het opruimen van 42 jaar CBS-correspondentie kwam ik een document tegen uit 2012 wat de modus operandi van Rob als HR goed aangeeft. Citaat:

"Wat mij betreft zijn er regels en uitzonderingen. Administratieve werkelijkheid en praktijk zijn soms niet aan elkaar gelijk. Als Hans' rooster op hele of halve uren moet worden opgesteld moet ook zijn compensatieverlof daarop worden aangepast en niet in het nadeel van Hans. Waarschijnlijk is het dan handiger om alles te houden zoals het nu is. Overigens betekent dit niet dat anderen nu ook recht hebben op deze constructie. Maatwerk is een gunst geen recht en Hans krijgt van mij deze gunst."